ഒരു
നിശ്ശബ്ദാഭിമുഖം
(1)
നീ,മർത്യപുത്ര,നെന്നാളും
ഭൂമാതിൻ പ്രീയ നന്ദനൻ!
ഇല്ലായ്മ തൻ പുറമ്പോക്കിൽ
തൊഴുത്തിൻ കൊച്ചു മൂലയിൽ,
സംശയത്തിൻ നികായത്തിൽ
പാതിരാവിൽ പിറന്നു നീ!
വിയത്തിലൊരു നക്ഷത്രം
കണ്ടു നിന്നുടെ കണ്ണുകൾ!
വിദ്വാന്മാരും നൃപന്മാരും
നിരീക്ഷിച്ചു സവിസ്മയം!
താതനേയറിയാൻ മാത്ര-
മറിഞ്ഞീടാ,തലഞ്ഞു നീ,
നാടു ചുറ്റി നടന്നപ്പോൾ
നീയറിഞ്ഞു മനുഷ്യരെ!
ഒടുവിൽ ദൈവ,മേവർക്കും
പിതാവെന്നു,മറിഞ്ഞു നീ!
ഈശ്വരൻ തന്നെ,യേവർക്കും
താതനെന്നുള്ള ദർശനം
അഗ്നിയായി പടർന്നപ്പോൾ
ജ്വലിച്ചൂ നിന്റെ ഹൃത്തടം!
--------------------CNTD
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ